Ik heb zes studies geprobeerd waarvan ik geen enkele afgemaakt. Banen kwamen en gingen, net als de mensen die ze gaven. Honderd projecten begonnen, nul voltooid. Mijn hoofd is een fabriek die ideeën spuugt, dag en nacht, maar de arbeiders zijn in staking.
Ze noemen het executive dysfunction, een storing in de schakelkast. De diagnose kwam als een soort openbaring, het is niet helemaal mijn schuld. Maar het trauma blijft, het lage zelfbeeld ook. Al die half afgemaakte dingen laten hun sporen na. Je leert leven met het idee dat je veel kunt beginnen, maar zelden iets beëindigen.
Verder is ADHD hebben in deze tijd is bijna een wreedheid. De wereld bestaat uit schermen, meldingen, stemmen die allemaal iets willen. Alles roept tegelijk, niets houdt op. De overvloed aan informatie is geen rijkdom maar een sluier van ruis. Zelfs de adviezen om tot rust te komen zijn weer nieuwe prikkels. Men zegt dat we vrij zijn, maar het is de vrijheid om te verdwalen.
De soep waarin we nu worden geacht in mee te draaien past sowieso niet bij de menselijke natuur. Yuval Noah Harari schreef dat de jager-verzamelaars ooit tientallen verschillende taken hadden, elke dag anders, levendig, zintuiglijk. Vandaag de dag zijn onze jobs en taken veel eentoniger geworden. Misschien zijn we niet ziek. Misschien is de wereld dat.
Toch moeten we proberen mee te draaien, met pillen en praten. En liefst iets vinden waarvoor we willen leven, waarvoor het enthousiasme zo groot is, dat we willen blijven strijden. Of zoals Nietzsche zei: He who has a why to live can bear almost any how.
Maar er komt een zekere rust in het erkennen van alles wat misging. Als je tot nu toe alleen hebt gefaald, weet dan dat succes gebouwd is op falen, niet op succes.
Colonel Sanders begon zijn kipimperium pas op zijn 65ste. Van Gogh verkocht in zijn leven nauwelijks een schilderij. J.K. Rowling was blut toen ze Harry Potter schreef.
Voor mensen als wij begint het leven vaak pas na de diagnose, wanneer de chaos eindelijk een naam krijgt, en de schuld langzaam plaatsmaakt voor begrip. Er is tijd genoeg om opnieuw te beginnen, zachter deze keer, met minder schaamte. De wereld loopt niet weg; we hebben enkel wat langer nodig om haar bij te benen.
