Vroeger stapte ik een kamer binnen met het gevoel dat ik erbij hoorde. Geen twijfel, geen ongemak. Ik lachte, vertelde, voelde me vrij. Maar die zelfverzekerde versie van mij… die lijkt tegenwoordig wat zoek.
Ik merk het steeds vaker. Op een verjaardag bijvoorbeeld. Iedereen kletst, maar ik weet soms niet waar ik moet gaan staan. Of wat ik moet zeggen. Zit m’n haar wel goed? Klink ik niet gek? En dan word ik stil — en in mijn hoofd gaat het juist heel druk worden.
Met vrienden, familie… het is alsof ik een beetje op afstand sta. Niet omdat ze mij buitensluiten — nee, maar omdat ik mezelf niet meer automatisch laat binnenkomen. Alsof ik eerst tien keer moet checken of ik wel ‘oké’ ben vandaag.
Vroeger had ik daar nooit last van. Nu twijfel ik soms zelfs over hoe ik mijn jas ophang. Stom, ik weet het. Maar het gebeurt.
Misschien komt het door dingen die zijn gebeurd. Door barsten in het vertrouwen. Door twijfels die blijven hangen. Of gewoon door de veranderingen in het leven.
Maar goed… ik ben hier nog. En ik leer het wel weer. Op mijn manier. Stap voor stap. Soms stil, soms ongemakkelijk, soms met een grap om mezelf af te leiden. Want ik weet: die versie van mezelf van vroeger? Die zit nog ergens in mij. Ik moet haar alleen af en toe wat harder roepen.
Geschreven door Monique Hasevoets
