Vanaf jonge leeftijd durfde ik mij niet uiten, en dat is eigenlijk mijn hele leven zo gebleven.
Ik kwam niet graag onder mensen, en deed dus alles liefst alleen. Daardoor ook kwam ik er zelden toe om te ontspannen.
Ik had zo graag zoveel dingen willen doen, maar durfde niet (bijv.naar een sportclub gaan).
Op mijn 18 jaar ben ik dan maar ingenieur gaan studeren (zoals mijn twee oudere broers). Omdat ik mij zeer slecht in mijn vel voelde, heb ik, na verschillende herstarts, in het vierde jaar deze studies stopgezet.
Vreemd hierbij is dat mijn problemen nooit werden besproken met mijn ouders: ik herinner mij nog goed dat mijn vader zei dat als het studeren niet lukt ik dan maar moest gaan werken.
Eigenlijk had ik geen of weinig connectie met mijn ouders, ik zou gewoon niet geweten hebben hoe iets serieus met hem te bespreken.
Dankzij mijn vader heb ik snel werk gevonden op mijn 23ste (1981). Daar ben ik snel dienstverantwoordelijke geworden.
In 1986 ben ik een eerste maal getrouwd zonder dit echt te willen. Vanaf het begin is dit verkeerd gelopen.
In 1990 ben ik gescheiden.
De volgende vier jaar waren, dacht ik toen, de ergste van mijn leven. In zat thuis bijna altijd alleen, en durfde niet uit mijn kot te komen. Gelukkig was er mijn werk dat wel voldoening gaf.
In 1994 kwam ik dan mijn tweede echtgenote tegen, een vrouw waar ik echt van hield.
Omdat ik nog altijd niet goed in mijn vel zat, is dit huwelijk ook zeer moeilijk verlopen.
Ondanks onze problemen hebben we toch de moed gehad om twee meisjes te adopteren in China (1999 en 2002).
In 2003/2004 ben ik een eerste maal in psychiatrie beland, ben gescheiden einde 2004.
Eventjes leek het beter te gaan met mij, maar einde 2006 begon ik mij weerom zeer slecht te voelen
2008 en 2009 was ik constant in behandeling in verschillende psychiatrische klinieken.
Begin 2010 heb ik het werk hervat. Moeilijk in het begin, maar tot einde 2016 ben ik blijven werken.
Dan kreeg ik een voorstel van mijn werkgever om vroeger dan mijn 65ste te stoppen met werken.
De jaren die volgden waren misschien wel de betere van mijn leven omdat ik voldoende activiteiten had (vrijwilligerswerk, hobby, reizen), maar in wezen bleef ik ongelukkig.
Op een reis naar India in 2023 leerde ik een Nederlandse vrouw kennen waarmee ik sindsdien een LAT-relatie heb. We kenden elkaar nog geen jaar toen bij haar longkanker werd vastgesteld. Daarvoor werd ze behandeld, maar ondertussen is de longkanker terug verschenen, dus weerom maanden onderzoeken en behandelingen.
