Afgeschreven? Nee, opnieuw begonnen
Twee jaar geleden ging ik met pensioen. Dat klinkt als een mijlpaal, maar voor mij voelde het vooral als een eindpunt. Plots dacht ik: “Hoor ik nog wel ergens bij? Ben ik nu afgeschreven?” Er kwamen dagen van onzekerheid, van piekeren. Het leek alsof de maatschappij verderging zonder mij.
Maar soms komt er iets onverwachts op je pad. Voor mij was dat een cursus creatief schrijven. Ik stapte binnen met twijfel, maar al snel merkte ik hoe bevrijdend het is om woorden neer te zetten. Mijn gedachten kregen vorm. Verhalen die ik zelf meemaakte, herinneringen die soms pijnlijk waren, maar ook grappige anekdotes die anderen deden glimlachen.
En eerlijk? Soms gebeurt het tijdens mijn dagelijkse wandeling dat er een verhaal in mijn hoofd opduikt waar ik zelf hardop om moet lachen. Dan denk ik: “Dit is té gek, dat kan ik toch niet opschrijven.” Maar stiekem weet ik dat juist die verhalen het leven kleur geven.
Schrijven gaf me een nieuwe stem, een plek waar ik wél thuishoorde. Pensioen bleek dus geen eindpunt, maar een begin. Misschien zelfs van een nieuwe carrière, wie weet. Maar belangrijker: het is een bewijs dat je nooit af bent. Je mag jezelf altijd opnieuw uitvinden.
En mocht je me ooit zien wandelen en hardop horen lachen, geen paniek: dat is gewoon weer een verhaal dat ik níét ga opschrijven… of toch misschien wel.
Geschreven door Monique Hasevoets
