Je bent met pensioen. Niks moet, alles mag. Je wordt ’s morgens wakker zonder wekker. Het is 6.00 uur. De regen tikt tegen de ramen alsof hij dringend naar binnen wil voor een kop koffie. Nog even snoezen en dan eruit.
Je hersenen beginnen op volle toeren te draaien en het gepieker begint. Wat ga ik vandaag doen? Niets speciaals. Waarom zou ik dan opstaan?
Beneden is het zo stil dat je de muren hoort ademen. Alleen het gerinkel van sleutels van de buurvrouw herinneren mij eraan dat het ondertussen 7.00 uur is geworden. Nog snel Qmusic luisteren, voor het nieuws dat zo voorspelbaar is dat je bijna mee kunt praten.
En ineens hoor ik een stemmetje in mijn hoofd:
“Wat ben je eigenlijk aan het doen? Jij was toch altijd die bezige bij, die nooit stil kon zitten. Jij stond altijd vroeg op, begon de dag met goede moed en ging meteen aan de slag. Waar is die persoon gebleven?” Verdwenen in de mist?
Je raapt je moed bijeen, gooit de dekens weg en staat op. Die ijverige jij moet blijven, om te voorkomen dat sombere gedachten de overhand krijgen.
Eerst een douche, wat make-up, haar in orde en klaar om te beginnen. Ontbijt met een kop koffie, daarna wat opruimen en de taken van de dag aanpakken.
Het kwam zomaar in me op: even rondneuzen op internet om ideeën te krijgen over wat mensen doen zodra ze met pensioen gaan. Bloemschikken: hm, misschien wel. Knutselen: niet aan mij besteed. Schilderen: niets voor mij, in de lagere school maakte ik er al altijd een knoeiboel van. Uiteindelijk kwam ik terecht op de website van Afstandsonderwijs en vond ik de cursus “creatief schrijven”. Ik dacht: Yes, dees is em.
Ik heb me meteen ingeschreven en een paar dagen later lag de cursus al in de brievenbus. Ik ben in de leerstof gedoken en dat ging me goed af. Inmiddels heb ik de cursus afgerond en schrijf ik met veel plezier columns. Zo zie je maar: ook voor gepensioneerden zijn er genoeg redenen om ’s ochtends op te staan.
Als ik nu wakker word, begin ik te denken over welk onderwerp ik een column wil schrijven. Ik verzamel dan allerlei ideeën in mijn hoofd die ik later op de dag op papier zet. Inmiddels is mijn pen mijn beste vriend.
Ook na je pensioen blijft het belangrijk actief te zijn en je niet te laten meeslepen door sombere gedachten, je hoort er nog steeds helemaal bij.
Geschreven door Monique Hasevoets
