Ik zal het maar meteen bekennen: ik ben een pietje precies. Als er een stapel kranten op tafel ligt of een jas slordig over een stoel hangt, krijg ik kippenvel. Rommel voelt voor mij alsof mijn hoofd ook meteen in de war raakt.
Heel vreemd maar als ik bij iemand binnenkom waar het een beetje rommelig is, voel ik mij direkt thuis want rommel heeft ook kracht. Het laat zien dat er geleefd wordt. Een huis zonder rommel lijkt soms meer op een showroom dan op een thuis. En eerlijk, in die chaos ontstaan vaak de leukste gesprekken, de meest creatieve ideeën en de onverwachte momenten van gezelligheid.
Wanneer vrienden aanschuiven, lijkt de keuken op een kookprogramma na de reclamepauze: een beetje rommelig, maar met veel smaak. Dat stoort mij dan totaal niet, maar de dag nadien moet alles weer perfect op zijn plaats staan.
Dus ja, ik zal altijd blijven rechtleggen, opruimen en stapels sorteren. Maar misschien moet ik soms ook even stilstaan bij wat rommel eigenlijk zegt: dat het leven niet perfect is, en dat dat juist de charme kan zijn.
